WELCOME VIEWERS

Patañjali (Tamil: பதஞ்சலி, Sanskrit: पतञ्जलि, IPA: [pət̪əɲɟəli]) is a Sanskrit proper name. Several important Sanskrit works are ascribed to one or more authors of this name, and a great deal of scholarship has been devoted over the last century or so to the issue of disambiguation.^[1]
Amongst the more important authors called Patañjali are:^[2][3][4]

• The author of the Mahābhāṣya, an advanced treatise on Sanskrit grammar and linguistics framed as a commentary on Kātyāyana's vārttikas (short comments) on Pāṇini's Aṣṭādhyāyī. This Patañjali is the only one who can be securely dated. A grammatical example he uses to illustrate a past event witnessed by the present speaker is the siege of the town of Sāketā by the Greeks, and event known from other sources to have taken place in about 120 BCE.
• The compiler of the Yoga Sūtras, an important collection of aphorisms on Yoga practice.^[5]
• One of the 18 siddhars in the Tamil siddha (Shaiva) tradition.
• The author of an unspecified work of medicine (āyurveda).^[6]

In some Sanskrit grammatical works, Patañjali is called "the man from Gonarda". He is held by some to have been born at the "Gonarda" (Thiru-Gona-Malai), India. This tradition is corroborated in Tirumular's seventh-century Tamil Tirumandhiram, which describes him as hailing from Then Kailasam (Koneswaram temple, Trincomalee), and tradition has him visiting the Thillai Nataraja Temple, Chidambaram, where he wrote the Charana Shrungarahita Stotram on Nataraja.

Name

The compound name Patañjali has been explained by Sanskrit commentators in two ways. The first explanation of the word is añjalau patan iti patañjali (Patañjali is one falling into folded hands), which is a mayūra­vyaṁsakādi compound with śakandhvādi SandhiThe name comes from a legend about his birth which says that Śeṣa, the divine serpent-king incarnated as a snakelet and fell into the folded hands (Anjali Mudra) of a Brahmi The second explanation parses the word as a Bahuvrihi compound patanto namaskāryatvena janānāmañjalayo yasmin viṣaye sa (He for whom the folded hands of people are falling is Patañjali)

Life

That the Patañjalis who wrote on Yoga and on grammar were two different scholars was compelling argued by the great scholar of Sanskrit literature, Louis RenouMany outstanding scholars since then have reexamined the question and come to the same conclusion^]
The tradition that one Patañjali wrote treatises on grammar, medicine and yoga is memorialized in a verse by Bhoja at the start of his commentary on the Yogasutras. This tradition is discussed by Meulenbeld who traces this "relatively late" idea back to Bhoja (11th century CE), who was perhaps influenced by a verse by Bhartṛhari (ca. 5th century CE) that speaks of an expert in yoga, medicine and grammar who, however, is not named.

Grammar tradition

In the grammatical tradition, Patañjali is believed - for the reason given above - to have lived in the second century BCE^[7] Some say that he lectured on Paninian grammar at a place called Nāgakūpa, which is identified with modern day Nagakuan (Hindi: नागकुआँ).^[7] He lectured for 85 days, which resulted in the 85 Āhnikas or "daily lessons" of the Mahābhāṣya.^[7] Many writers in the grammar tradition, including Bhaṭṭojī Dīkṣita, Hari Dīkṣita, Nāgeśa Bhaṭṭa, and Kaunda Bhaṭṭa, held Patañjali to be an incarnation of the mythical serpent Śeṣa.^[7]

Yoga tradition

In the Yoga tradition, Patañjali is a revered name and has been deified by many groups, especially in the Shaivite bhakti tradition. It is claimed by some that Patañjali is an incarnation of the mythical serpent Ananta. This Patañjali's oevre comprises the sutras about Yoga (Yogasūtra) and the commentary integral to the sutras, called the Bhāṣya. In the past, the sutras and the Bhaṣya have been considered by some to have had different authors, the commentry being ascribed to "an editor" (Skt. "vyāsa"). However, a recent comprehensive reexamination of all the evidence has confirmed the view of many older Sanskrit authors in the period before 1000 CE that one and the same person composed the sutras and the Bhāṣya commentary.^[10] The same study also confirms the date of composition of this work as falling in approximately 400 BCE.^[11]

Tamil Shaivite legend

Regarding his early years, a Tamil Shaiva Siddhanta tradition from around 10th century AD holds that Patañjali learned Yoga along with seven other disciples from the great Yogic Guru Nandhi Deva, as stated in Tirumular's Tirumandiram (Tantra 1).

Nandhi arulPetra Nadharai Naadinom Nandhigal Nalvar Siva Yoga MaaMuni Mandru thozhuda Patañjali Vyakramar Endrivar Ennodu (Thirumoolar) Enmarumaame

Translation

We sought the feet of the Lord who graced Nandikesvara
The Four Nandhis,
Sivayoga Muni, Patañjali, Vyaghrapada and I (Thirumoolar)
We were these eight.

The ancient Kali Kautuvam also describes how Patañjali and Vyagrapada gathered along with the gods in Thillai near Chidambaram to watch Shiva and Kali dance and perform the 108 mystic Karanas, which formed the foundation for the system of Natya Yoga. He has also written Charana Shrungarahita Stotram on Nataraja.
This Tamil tradition also gives his birthplace in South Kailash - Koneswaram temple, Trincomalee. Some other traditions feel that his being born in Bharatavarsha - the part of the ancient world corresponding to South Asia - is beneath his godlike status, and that he must have been born in the Jambudvipa, the mythical center of the universe.
Patañjali as Siddha is also mentioned by the goldsmith-sage Bogar:

It was why my Grandfather who said, "Climb and see."
But it was Kalangi Nathar who gave me birth.
Patañjali,Viyagiramar,and Sivayogi Muni all so rightly said,
"Look! This is the path!" - Bhogar 7000 (translation by Layne Little)

This tradition also holds that Patañjali was a master of dance.

Other legends

In one popular legend, Patañjali was born to Atri and his wife Anasuya (this would make him go back to the time of the creation by Brahma). According to this tradition, Anasuya had to go through a stern test of her chastity when the Trimurti themselves came as Bhikshuks and asked her for Bhiksha. She passed their test by accepting them as her children and fed them. She got the boon where all the three Murtis will be born to them. They were Soma Skandan or Patañjali, Dattatreya, and Durvasa.

Samadhi

The Samadhi of Patanjali Maharishi is believed to be in Tirupattur Brahmapureeswarar Temple (30 km from Trichy), where Lord Brahma installed 12 Shiva Lingams and worshipped Lord Shiva to get back his Tejas.^{[citation needed]}
Shankaracharya's guru had told Shankaracharya that Patanjali was reincarnated as Govinda Bhagavatpada and was meditating in a cave somewhere in the state of samadhi.^[12]

Ascribed works

Whether the two works, the Yoga Sutras and the Mahābhāṣya, are by the same author has been the subject of considerable debate. The authorship of the two is first attributed to the same person in Bhojadeva's Rajamartanda, a relatively late (10th century) commentary on the Yoga Sutras,^[13] as well as several subsequent texts. As for the texts themselves, the Yoga Sutra iii.44 cites a sutra as that from Patanjali by name, but this line itself is not from the Mahābhāṣya. This 10th-century legend of single-authorship is doubtful. The literary styles and contents of the Yogasūtras and the Mahābhāṣya are entirely different, and the only work on medicine attributed to Patañjali is lost. Sources of doubt include the lack of cross-references between the texts, and no mutual awareness of each other, unlike other cases of multiple works by (later) Sanskrit authors. Also, some elements in the Yoga Sutras may date from as late as the 4th century AD,^[4] but such changes may be due to divergent authorship, or due to later additions which are not atypical in the oral tradition. Most scholars refer to both works as "by Patanjali", without meaning that they are by the same author.
In addition to the Mahābhāṣya and Yoga Sūtras, the 11th-century commentary on Charaka by the Bengali scholar Cakrapāṇidatta, and the 16th-century text Patanjalicarita ascribes to Patañjali a medical text called the Carakapratisaṃskṛtaḥ (now lost) which is apparently a revision (pratisaṃskṛtaḥ) of the medical treatise by Caraka. While there is a short treatise on yoga in the medical work called the Carakasaṃhitā (by Caraka), towards the end of the chapter called śārīrasthāna, it is notable for not bearing much resemblance to the Yoga Sūtras, and in fact presenting a form of eightfold yoga that is completely different from that laid out by Patañjali in the Yoga Sūtras and the commentary Yogasūtrabhāṣya.
The tradition that holds that all three works are by the same author is summed up in this verse from the beginning of Bhoja's Rājamārttanda commentary on the Yoga Sūtras:^[14]

yogena cittasya, padena vācāṃ, malaṃ śarīrasya ca vaidyakena ।
yo'pākarot taṃ pravaraṃ munīnāṃ patañjaliṃ prāñjalir ānato'smi ॥

पतञ्जलिप्रार्थनं॥ योगेन चित्तस्य पदेन वाचां मलं शरीरस्य च वैदिकेन । योपाकरोत्तं प्रवरं मुनीनां पतञ्जलिं प्राञ्जलिरानतोस्मि॥

English translation: I bow with my hands together to the eminent sage Patañjali, who removed the impurities of the mind through yoga, of speech through grammar, and of the body through medicine.

Yoga Sūtra

Yoga Sutras of Patanjali[15]
Pada (Chapter)	English meaning	Sutras
Samadhi Pada	On being absorbed in spirit	51
Sadhana Pada	On being immersed in spirit	55
Vibhuti Pada	On supernatural abilities and gifts	56
Kaivalya Pada	On absolute freedom	34

The Yoga tradition is much older, there are references in the Mahābhārata, and the Gitā identifies three kinds of yoga. The Yoga Sūtras codifies the royal or best (rāja) yoga practices, presenting these as an eight-limbed system (ashtānga). The philosophic tradition is related to the Sankhya school. The focus is on the mind; the second sutra defines Yoga - it is the cessation of all mental fluctuations, all wandering thoughts cease and the mind is focused on a single thought
In contrast to the focus on the mind in the Yoga sutras, later traditions of Yoga such as the Hatha yoga focus on more complex asanas or body postures.

Relevance of his contribution to the science of yoga

Patañjali defended in his yoga-treatise several ideas that are not mainstream of either Sankhya or Yoga. He, according to the Iyengar adept, biographer and scholar Kofi Busia, acknowledges the ego not as a separate entity. The subtle body linga sarira he would not regard as permanent and he would deny it a direct control over external matters. This is not in accord with classical Sankhya and Yoga.
Although much of the aphorisms in the Yoga Sutra possibly pre-dates Patanjali, it is clear that much is original and it is more than a mere compilation. The clarity and unity he brought to divergent views prevalent till then has inspired a long line of teachers and practitioners up to the present day in which B.K.S. Iyengar is a known defender. With some translators he seems to be a dry and technical propounder of the philosophy, but with others he is an empathic and humorous witty friend and spiritual guide.

Mahābhāṣya

The Mahābhāṣya ("great commentary") of Patañjali on the Aṣṭādhyāyī of Pāṇini is a major early exposition on Pāṇini, along with the somewhat earlier Varttika by Katyayana. Here he raises the issue of whether meaning ascribes to a specific instance or to a category:

kim punar AkritiH padArthaH, Ahosvid dravyam

Now what is 'meaning' (artha) [of a word]? Is it a particular instance (dravya) or a general shape (Akriti)?

This discussion arises in Patanjali in connection with a sutra (Pāṇini 1.2.58) that states that a plural form may be used in the sense of the singular when designating a species (jAti).
Another aspect dealt with by Patanjali relates to how words and meanings are associated - Patanjali claims shabdapramâNaH - that the evidentiary value of words is inherent in them, and not derived externally- the word-meaning association is natural. The argument he gives is that people do not make an effort to manufacture words. When we need a pot, we ask the potter to make a pot for us. The same is not true of words - we do not usually approach grammarians and ask them to manufacture words for our use This is similar to the argument in the early part of Plato's Cratylus, where morphemes are described as natural, e.g. the sound 'l' is associated with softness.
These issues in the word-meaning relation (symbol) would elaborated in the Sanskrit linguistic tradition, in debates between the Mimamsa, Nyaya and Buddhist schools over the next fifteen centuries.

Sphota

Patanjali also defines an early notion of sphota, which would be elaborated considerably by later Sanskrit linguists like Bhartrihari. In Patanjali, a sphoTa (from sphuT, burst) is the invariant quality of speech. The noisy element (dhvani, audible part) can be long or short, but the sphoTa remains unaffected by individual speaker differences. Thus, a single letter or 'sound' (varNa) such as k, p or a is an abstraction, distinct from variants produced in actual enunciation. This concept has been linked to the modern notion of phoneme, the minimum distinction that defines semantically distinct sounds. Thus a phoneme is an abstraction for a range of sounds. However, in later writings, especially in Bhartrihari (6th century CE), the notion of sphoTa changes to become more of a mental state, preceding the actual utterance, akin to the lemma.
Patañjali's writings also elaborate some principles of morphology (prakriyā). In the context of elaborating on Pāṇini's aphorisms, he also discusses Kātyāyana's commentary, which are also aphoristic and sūtra-like; in the later tradition, these were transmitted as embedded in Patañjali's discussion. In general, he defends many positions of Pāṇini which were interpreted somewhat differently in Katyayana.

Metaphysics as grammatical motivation

Unlike Pāṇini's objectives in the Ashtyadhyayi which is to distinguish correct forms and meanings from incorrect ones (shabdaunushasana), Patanjali's objectives are more metaphysical. These include the correct recitations of the scriptures (Agama), maintaining the purity of texts (raksha), clarifying ambiguity (asamdeha), and also the pedagogic goal of providing an easier learning mechanism (laghu This stronger metaphysical bent has also been indicated by some as one of the unifying themes between the Yoga Sutras and the Mahābhāṣya, although a close examination of actual Sanskrit usage by Woods showed no similarities in language or terminology.
The text of the Mahābhāṣya was first critically edited by the 19th-century orientalist Franz Kielhorn, who also developed philological criteria for distinguishing Kātyāyana's "voice" from Patañjali's. Subsequently a number of other editions have come out, the 1968 text and translation by S.D. Joshi and J.H.F. Roodbergen often being considered definitive. Regrettably, the latter work is incomplete.
Patanjali also writes with a light touch. For example, his comment on the conflicts between the orthodox Brahminic (Astika) groups, versus the heterodox, nAstika groups (Buddhism, Jainism, and atheists) seems relevant for religious conflict even today: the hostility between these groups was like that between a mongoose and a snake.^[18] He also sheds light on contemporary events, commenting on the recent Greek incursion, and also on several tribes that lived in the Northwest regions of the subcontinent.

Transcendental Meditation program and Patanjali

Scholar of New Religious Movements George D. Chryssides, says that the TM-Sidhi Program taught by Maharishi Mahesh Yogi is derived from Patañjali's Yoga and also that the TM-Sidhi Program is based directly on the theory and practice of the Yoga sutras using a technique of Sanyama

Korakkar Siddhar (தமிழ்: கோரக்கர்) (Devanagari: गोरख्खर्) is one of the 18 Siddhars, the celebrated yogis of South Indian Hinduism.
Also known as Goraknath amongst the Navnath yogis, Korakkar wrote verse texts on medicine, philosophy and alchemy. Agathiar and Bogar were his guru s. Agathiyar is said to have given Korakkar is the duty of safeguarding the secrets of alchemy: the student of alchemy must worship Korakkar and seek his grace to excel in the field.
His Jeeva temple is in Vadukupoigainallur of Nagapattinam district of Tamil Nadu. Other sanctums related with Korakkar are m.Parur,near viruddhachalam in cuddalore district Thiruchendur and Triconamalli. Korakkar caves are found in Chaturagiri and Kollihills. There is a legend about korrakkar sidhar in south india, kanyakumari district, susendram taluk, akkarai village.
It was the legend passed on to generations of a groups of people with caste "Yogeeswarar", that korrakkar sidhar is their guru.
Long long back korrakkar sidhar came to this akkarai village and stayed with these people called yogeeswarar as their guru. When korrakkar sidhar wished to leave them, the sad group followed him for some miles till korrakkar sidhar entered a small lord shiva temple for meditation at a village called korrandy. The long awaiting group in front of the temple finally decided to check for korrakkar sidhar inside the temple and they all were surprised on not finding him there.
They believed that this is the samadhi of korrakkar temple and still conducting workships. Though now the temple is in bad shape all believe that the tamilnadu government will renew the temple.

பிறப்பு

மச்சமுனியும் சரி, கோரக்கரும் சரி சிவாம்சத்துடனும் முழுமையான சிவனருளோடும் பிறந்தவர்கள்! அதிலும் மச்சமுனியின் பிறப்பு மிக விசேஷமானது. தடாகம் ஒன்றின் கரையில் சிவபெருமான் உமாதேவியாருடன் பிறப்பு மற்றும் இறப்பு பற்றியும் உயிர்களின் தோற்றம் மாற்றம் பற்றியும் பலவாறாக பேசியபடி இருக்க, அதைக் கேட்டபடி இருந்த உமா தேவிக்குக் கண்ணயர்ச்சி ஏற்பட்டு உறக்கம் வந்து விட்டது. ஆனால், தடாகத்தில் நீந்திக் கொண்டிருந்த தாய் மீன் ஒன்று, அதைக் கேட்டபடி இருந்தது. மீனுக்கு ஏது காது?அதற்கு ஏது மொழியறிவு? அதனால் எப்படிக் கேட்க முடியும்? _ என்ற கேள்விகள் எல்லாம் இன்றைய விஞ்ஞான பாதிப்பு நமக்குள் மூட்டுபவை. ஆனால் இந்த சம்பவங்களை அன்றைய நாளில் எழுதி வைத்தவர்கள், இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எல்லாம் கேட்கத் தெரியாதவர்கள் அல்லர். ஆனால், அவர்களுக்கெல்லாம் பிறர் கூற வேண்டிய அவசியமே இன்றி இதற்கெல்லாம் விடைகள் தெரிந்திருந்தன. எங்காவது பட்சிகள் பேசினால், நாகங்கள் காவல் பணிகளில் இருந்தால் அவை, பட்சி வடிவம் கொண்ட ஒரு தேவன் என்றோ தேவதை என்றோதான் கருதினார்கள். அவர்கள் வரையில் அவ்வாறு பட்சியாகவும் நாகமாகவும் தேவர்கள் இருக்க நிச்சயம் ஒரு காரணம் இருந்தது. அந்தத் திருக்குளத்து மீனும் கூட மீன் வடிவத்தில் இருந்த ஒரு தேவதை போலும்... அந்த தேவதை மீனின் வயிற்றில் ஒரு குஞ்சு மீன்! அந்த மீன், கொடுத்து வைத்த மீன். கருவில் திருகொண்ட மீன். உலக நாயகன், உலகநாயகிக்குக் கூறிய உபதேச மொழிகளை முழுவதுமாகக் கேட்க கொடுத்து வைத்திருந்த மீன் அது. ‘என்று ஒரு தேவ குரலை அது செவி மடுக்கிறதோ, அன்று அதற்கு சாபவிமோசனம்’ என்று இருந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் குஞ்சு மீன், ஒரு பாலகனாய் மாறி உமாதேவன் முன்னால் காலை உதைத்துக் கொண்டு அழுதது. தாய்மீனும் மானிட வடிவம் கொண்டு ஓடிவந்து அணைத்துக் கொண்டு, அப்படியே உலக நாயகன் நாயகி காலில் விழுந்தாள். மச்சமாய் இருந்து, இறை உபதேசம் கேட்டு பிறந்ததால் மச்சேந்திரநாதன் என்ற திருப்பெயரும் ஏற்பட்டது. கூடவே, அந்த ஈஸ்வரனின் பரிபூர்ண கிருபா கடாஷமும் மச்சேந்திரனுக்குக் கிட்டியது! இப்படி பிறக்கும் போதே சித்த நிலை கொண்டு பிறந்தவர் மச்சேந்திரர் என்கிற மச்சமுனி. இவரால் கோரப் பெற்றவர்தான், கோரக்கர். எப்படி? மச்சமுனி ஒருநாள், பிட்சை கேட்டு வந்தபடி இருந்தார். உடம்பை வளர்த்தால்தானே உயிரைப் பேண முடியும்? உடம்பு வளர உணவு வேண்டுமே..? பசியும் தாகமும் உடம்போடு ஒட்டிப் பிறந்ததாயிற்றே... அல்ப வித்தைகளால், காற்றை மட்டுமே ஆகாரமாகக் கொண்டு உயிர் வாழ முடியும்தான்... மச்சமுனியோ, அதைப்பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம். சிறிது காலம் பிட்சை கொண்டு உடம்பைப் பேணுவோம் என்று முடிவு செய்து விட்டார். இப்படி சித்த புருஷர்கள் மனதில் பிட்சை கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றுவதற்குப் பின்னால் ஒரு கணக்கு உள்ளது. அவர்கள் அப்படிப் பிட்சை கேட்டு வரும் போது, பிட்சையிடும் வாய்ப்பு ஒருவருக்குக் கிடைக்கிறது என்றால், அதற்குப் பின்னாலும் ஒரு கணக்கு உள்ளது. நல்ல சாஸ்த்ர ஞானம் உள்ளவர்கள் குரு தரிசனத்தை இருள் விலகப்போகிறது என்பதற்கான முன்னோட்டமாகவே பார்ப்பார்கள். அதேபோல அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யும் வாய்ப்பை, கர்மத்துயரத்தை விலக்கக் கிடைத்த ஒரு மறைமுக சந்தர்ப்பமாகவே கருதுவார்கள். ஆனால் சராசரிகளோ, சித்த புருஷர்களை பிச்சைக்காரர்களாகவே பார்ப்பார்கள். மச்சமுனி பிச்சை கேட்டு வரும்போது, ஒரு மாதரசி கூட அப்படித்தான் பார்த்தாள். அவளுக்கோ பிள்ளைப் பேறு இல்லை. அவள் ஜாதகம் அப்படி... அதனால் அவள் முகத்தில் சதா சர்வ காலமும் ஒரு துக்கம். இந்த நிலையில்தான் மச்சமுனி அவள் எதிரில் நின்றபடி பிச்சை கேட்டார். அவளும் அலுப்புடனேயே பிட்சை இட்டாள். பிட்சை இட்டால் காலில் விழுந்து வணங்க வேண்டும். வணங்கும்போது சித்த சன்யாசிகள் ஆசிர்வதிப்பார்கள். அவள் மனம் துயரத்தில் இருந்ததால், அவளுக்கு வணங்கத் தோன்றவில்லை. பேசாமல் திரும்பி நடந்தாள். ‘‘நில் தாயே..’’ _ தடுத்தார், மச்சமுனி. அவளும் திரும்பினாள். ‘‘பிட்சையிட்ட நீ வணங்க வேண்டாமா?’’ _ மச்சமுனிதான் கேட்டார். ‘‘நான் வணங்க நீர் என்ன தெய்வமா?’’ _ அவள் கேள்வியில் அஞ்ஞானம் கொடி கட்டிப் பறந்தது. மச்சமுனியின் முக்கால ஞானத்திற்கோ நொடியில் அவள் நிலைப்பாடு விளங்கி விட்டது. ‘‘தாயே... என்போன்ற சித்த சன்யாசிகளும் கடவுள் தானம்மா..’’ என்றார். ‘‘அப்படியானால், எனக்குப் புத்திரபாக்யமில்லை. உம்மால் தர இயலுமோ?’’_அவளிடம் இருந்து கோரிக்கை துள்ளி வந்து விழுந்தது. உடனேயே புன்னகையுடன் சிவநாமத்தை ஜெபித்து, ஒரு சிட்டிகை விபூதியை அவளுக்குத் தந்தார் மச்சமுனி. ‘‘இதை சிவநாமம் கூறி நீ உண்பாயானால் உனக்கு பிள்ளைப் பேறு உண்டாகும்...’’ ‘‘இது சாம்பல்.. இது எப்படி எனக்குப் பிள்ளைப்பேறு தரும்?’’ ‘‘சாம்பல் தானம்மா... இருந்தாலும் ‘இதை நீ உண்டால் பிள்ளைபேறு பெற்றிடுவாய்.. ஒருநாள், நான் அந்த பாலகனைக் காண நிச்சயம் திரும்பவும் வருவேன்’’ என்று கூறியபடியே பிட்சைப் பொருளுடன் திரும்பி நடந்தார். பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள், பக்கத்து வீட்டுக்காரி, ஓடி வந்தாள். ‘‘கையில் என்ன?’’ கேட்டாள். ‘‘விபூதி..’’ கோ சாலை நோக்கி நடந்தபடியே பதில் சொன்னாள் அந்தப் பெண். ‘‘இது விபூதியல்ல. அவனும் ஒரு மாயாவி. இதை நீ உண்டால் மயங்கக் கூடும். திரும்பவந்து உன்னை அவன் அபகரிக்க கூடும். இதை வீசி எறி..’’ _அவள் கூறிட, அந்த பெண்ணும் உடனே கோசாலையாகிய மாட்டுத் தொழுவத்தில் எருமுட்டைகள் கொண்டு மூட்டப்பட்ட வென்னீர் அடுப்பில் அந்த விபூதியைப் போட்டுவிட்டு, கைகளையும் தட்டி உதறிக்கொண்டாள். அவள் விதி அந்த விபூதியின் வழியை மாற்றி விட்டது. கிட்டுவதே கிட்டும், ஒட்டுவதே ஒட்டும் என்று ஆன்றோர்களும் காரணமில்லாமலா கூறிச் சென்றனர்? சில காலம் சென்றது. மச்சமுனி, முன் சொன்னது போல திரும்பி வந்தார். அந்தப் பெண்ணிடம், ‘‘விபூதியால் பாலகன் பிறந்தானா, எங்கே அவன்?’’ என்று கேட்க, அவளிடம் தடுமாற்றம். திக்கினாள், திணறினாள். ‘‘உங்களை மாயாவியாக நான் எண்ணி விட்டதால், கோவகத்து அடுப்பில் அந்த விபூதியை வீசி விட்டேன். அதுவும் சாம்பலோடு சாம்பலாகி விட்டது..’’ என்றாள். உடனே அந்த அடுப்பின் முன் சென்று நின்றவர் மனம் வருந்தினார். ‘‘தாங்கள் கடவுள் என்றால், அந்த அடுப்புச் சாம்பலில் இருந்து கூட ஒரு உயிரை உருவாக்க இயலுமே’’_என்று சந்தேகத்தையே முன் நிறுத்தினாள். மச்சமுனி அதைக்கேட்டு சினமுற்றார். சித்தன் வாக்கு பொய்க்கக் கூடாது. எந்த விபூதியால் ஒரு பிள்ளை பிறக்கும் என்றேனோ அந்த விபூதியால் நிச்சயம் பிள்ளை பிறக்கும். உன் கருப்பைக்குள் வளரத்தான் உன் கர்மம் இடம் தரவில்லை. ஆனால், கோசாலையாகிய இந்த கோவகம் அதற்கு இடமளித்துவிட்டது. நான் சிவசித்தன் என்பது சத்யமானால், இந்த கோவகம் ஒரு கோவகனைத்தரட்டும். நான் கோருவதால் வரப்போகும் பிள்ளை, கோவகன் மட்டுமல்ல, கோரகனும் கூட. கோவாகிய பசுவுக்கு உள்ள இரக்கம் இவனிடமும் இருக்கப் போவது சத்யம். அதனால், இவன் கோ இரக்கனும்கூட. முக்கண்ணன் அருளால் நான் மச்சத்தில் இருந்து உதித்து மச்சமுனியானது போல, என்னுள்ளில் இருக்கும் அந்த முக்கண்ணனே மூன்று நாமங்களை இவனுக்குப் பிறக்கும் முன்பே அளித்துவிட்டான். அந்த நாமங்களைக் கூறி அழைக்கிறேன்... கோவகனே... கோரகனே... கோ இரக்கனே... சிவமுனி அழைக்கிறேன் வா...’’ என்று உணர்ச்சி மிகுதியோடு அழைத்திட, கோரக்கரும் அந்த சாம்பலுக்குள் இருந்து ஒரு பாலகனாய் வெளிப்பட்டார். பழனியம்பதியின் சித்த விலாச கணக்குப்படி, கோரக்கன் இப்படி எழுந்து வந்த நாள், ஒரு கார்த்திகை மாதத்து அவிட்ட நட்சத்திர நாளாகும்... இச்சம்பவம் நிகழ்ந்த ஊர், வடபொய்கை நல்லூர். அதன்பின் கோரக்கர், மச்சமுனியின் திருச்சீடராக அவர் செல்லும் இடமெல்லாம் சென்றார். குருசேவையை தன் வாழ்வின் கடப்பாடாய் கொண்டார். இப்படி அவர் சேவை செய்த நாளில் எவ்வளவோ சோதனைகள்.. அவைகளை சாதனைகளாக ஆக்கிக் காட்டினார். அதில் ஒன்று, குருவுக்காக கண்ணையே இழந்த படலம். ஒருநாள், குருவுக்கும் சேர்த்து பிட்சை கேட்கச் சென்றபோது, ஒரு பார்ப்பனப் பெண் நெய்யில் பொரித்த வடையை பிட்சையாக இட்டனள். வாசம் மணக்கும் அந்த வடை, புலன்களை அடக்கி ஆள வேண்டிய கோரக்கர் நாவில் நீர் ஊறச் செய்தது. இருந்தும் அடக்கிக்கொண்டு, அதை குருபிரசாதமாக்கினார். மச்சமுனியும் அந்த வடையை உண்டு, அதன் ருசியில் மயங்கி விட்டார். வந்தது ஆபத்து.. பண்ட ருசி என்பதும் உலக மாயையில் ஒன்று. ஒரு ருசி ஒருமுறை ஒருவருக்குள் புகுந்தால் பலமுறை அதற்காக ஏங்க வைத்துவிடும். நம்பேச்சை உடல் கேட்டது போக அதன் பேச்சை நாம் கேட்கும் நிலை தோன்றி விடும். மகாஞானியான மச்சமுனிக்கு மீண்டும் வடைதின்னும் ஆசை தோன்றிவிட்டது. சீடன் கோரக்கனிடம் ‘எனக்கு மேலும் வடை தேவை’ என்றார். கோரக்கரும் பார்ப்பனப் பெண்ணிடம் சென்று வடை கேட்டார். அவளோ அனைத்தும் தின்று தீர்ந்தாகிவிட்டது என்றாள். ‘சுட்டுத்தாருங்கள் தாயே’ என்று மன்றாடினார். ‘‘ஏலாதப்பா...! எனக்கு களைப்பாக உள்ளது. உரிய பொருட்களும் இல்லை..’’ என்றாள், அவள். ‘‘இது குருவின் விருப்பம். உயிரைத் தந்தாகினும் நான் ஈடேற்ற வேண்டும்’’ என்றார், கோரக்கர். ‘‘உன் குருவுக்கு ஏன் இப்படி ஓர் அற்ப ஆசை. நான் முன்பே வடை பொரிக்கும்போது எண்ணெய் தெரித்து கண்ணில்பட்டு கண்போகத் தெரிந்தது. நல்லவேளை தப்பித்தேன். இனியருமுறை வடைபொரிக்கும்போது, எனக்கு கண் போனால், நீ என்ன உன் கண்களை பிடுங்கியா தருவாய்?’’ _ எகத்தாளமாய் கேட்டாள். ‘‘அதற்கென்ன தந்தால் போச்சு..’’ என்ற கோரக்கர், அடுத்த நொடியே நெய்வடைக்காக தன் மெய்க்கண்கள் இரண்டையுமே பறித்து, தந்துவிட, அந்தப் பெண்மணி அரண்டுபோனாள். அடுத்த நொடி, கோரக்கரின் குருபக்திக்காகவே சுடச்சுட நெய்வடை பொரித்துத் தந்தாள். கோரக்கரும் முகத்தை மூடியபடி வந்து வடையைத்தர மச்சமுனியும் உண்டுவிட்டு, கோரக்கர் முகத்தை மறைத்திருப்பதன் காரணம் அறியமுயல பகீரென்றது. ‘‘கோரக்கா.. எனக்காக.. அற்பவடைக்காக உன் கண்களையா தந்தாய்?’’ ‘‘ஆம் ஸ்வாமி. வேறுவழி அப்போது தெரியவில்லை.’’ ‘‘அடப்பாவி.. இப்படி ஒரு குருபக்தியா?’’_என்று கேட்டு, கோரக்கனை ஆரத்தழுவி ஆலிங்கனம் புரிந்த மச்சமுனி தன் தவ ஆற்றலால் மீண்டும் கண்களை தருவித்தார். கோரக்கரும் பார்வை பெற்றார். அதன் பின்னும் குருசேவை கோரக்கர் வரை தொடர்ந்தபடிதான் இருந்தது. மெல்ல மெல்ல மச்சமுனி மூலமாகவே சிவஞானபோதம் அறிந்தார். காயகற்ப முறைகளை கற்றார். தன் உடம்பை உருக்கு போல ஆக்கிக் கொண்டார். இவரை ஒரு வாள் கொண்டு வெட்ட முனைந்தால் வாளே முனை மழுங்கும். இதனை உணர்த்தும் ஒரு சம்பவம் இவருக்கும் அல்லமத்தேவர் என்னும் சிவஞானிக்கும் இடையே நிகழ்ந்தது. அல்லமத்தேவர் ஓர் அபூர்வ ஞானி. மரங்கள் இவரைக் கண்டால் அசைந்து கொடுத்து மகிழ்ச்சி தெரிவிக்கும். பட்சிகள் இவரோடு பேசும். மொத்தத்தில் இயற்கையின் பல பரிமாணங்களில் அல்லமத்தேவர் அரசனாக விளங்கியவர். அல்லமத் தேவர் உடலோ வாளால் வெட்டுப்பட்டாலும் திரும்பவும் உடனே சீரானது. கோரக்கரே இவரை வெட்டியவர். தன்னிலும் விஞ்சிய ஞானி அல்லமர் என்று அறிந்து அவரைப் பணிந்து, அல்லமரின் வழிகாட்டுதலையும் பின் பெற்றார். இதை பிரபுலிங்கலீலை எனும் வரலாற்றில் விரிவாகவே அறியலாம். இப்படி சாம்பலில் தோன்றியவர் ஓங்கி வளர்ந்தார். பின்னாளில் பிரம்ம முனியின் நட்பு கிட்டியது. இருவரும் ஒன்றாகவே எங்கும் சென்றனர்... ஒட்டியே இருக்கும் இரட்டைச் சித்தர்கள் என்கிற பெயர் இதனால் ஏற்பட்டது

Agastya (Tamil: அகத்தியர் Agathiyar;^[1] Telugu: అగస్త్య; Kannada: ಅಗಸ್ತ್ಯ; Sanskrit: अगस्त्य; Malay: Anggasta; Thai: Akkhot) is one of the saptarishis who are extolled at many places in the Vedas and a revered Vedic sage and earliest Siddhar. He is also believed to be the author of Agastya Samhita. The word is also written as Agasti and Agathiyar.^[1] A-ga means a mountain, and Asti means thrower.^[2] Agastya the Muni, son of Urvashi was born of both Gods, Mitra and Varuna.^[2][3] Agastya is also the Indian astronomical name of the star of Canopus, is said to be the 'cleanser of waters', since its rising coincides with the calming of the waters of the Indian Ocean. He was son of Pulasthya, son of Brahma.
Siddhar^[4] were spiritual adepts who possessed the ashta siddhis, or the eight supernatural powers. Sage Agathiyar is considered the guru of all Siddhars, and the Siddha medicine system is believed to have been handed over to him by Lord Muruga, son of the Hindu God Lord Shiva and Goddess Parvathi.Siddhars are the followers of Lord Shiva. Agathiyar is the first Siddhar. His disciples and other siddhars contributed thousands of texts on Siddhar litratures, including medicine and form the propounders of the system in this world.^[5] He is considered as the Father of Tamil literature and compiled the first Tamil grammar called Agathiyam. It is believed that he has lived in the 6th or 7th century B.C and specialized in language, alchemy, medicine and spirituality (yogam and gnanam). There are 96 books in the name of Agathiyar.^[6] However, some Tamil researchers say that Agastya mentioned in Vedas and Agathiyar mentioned in Tamil texts could be two different characters. In Tamil language the term 'Agam' means inside and 'iyar' means belong. One who belong inside (soul) is the Tamil meaning for Agathiyar.

This article contains Indic text. Without proper rendering support, you may see question marks or boxes, misplaced vowels or missing conjuncts instead of Indic text.

Agastya and Lopāmudrā

Agastya needed to marry and sire a son, in order to fulfill his duties to the Manus. Once he resolved upon doing this, Agastya pursued an unusual course of action: by his yogic powers, he created a female infant who possessed all the special qualities of character and personality that would be appropriate in the wife of a renunciate. At this time, the noble and virtuous king of Vidarbha (an area in south-central India, just south of the Vindhya mountains), was childless and was undertaking penances and offering prayers to the divinities for the gift of a child. Having come to know the plight of the king, Agastya arranged for the transformation of the child he had created, to be born the daughter of that noble king of Vidarbha. The child thus born was named "Lopamudra" by her parents. Upon her attaining marriageable age, Agastya approached the king and sought the hand of his daughter. The king was initially chagrined to hear such a suggestion from a renunciate, but found that his daughter, who had already exhibited extraordinary standards of mind and character, was insistent that he should accept the proposal. She was utterly intent upon renouncing the royal palace of her father and set out to live in forest at the hermitage of Agastya. Lopamudra and Agastya were duly married and lived a life of extraordinary felicity and happiness. It is believed that they had two sons - Bhringi & Achutha. In Mahabharata (Vana Parva: Tirtha-yatra Parva), there is mention of his penance at Gangadwara (Haridwar),in Uttar Khand State in India, with the help of his wife, Lopamudra (the princess of Vidharba).^[7] Lopamudra attained the rank of one of Mahapativrathas in the world by her dedication to worship her husband Agastya, and remained with other Pathivrathas (Noble exalted wives),like Mandodari (Ravana's wife),etc.

Legends and beliefs about Agastya

Sage Agastya is often considered the father of traditional Indian Medicine among many other streams of knowledge. In his book, he is believed to have given the description of, and instructions for the creation of medicines for many types of fevers, cancer, treatments for impotence, abdominal problems, brain and eye problems, bone problems, etc.
Among the various legends associated with him is that of the Vindhya Mountains. According to a story in the Shri Rama-Charitra-Manasa, at one time, Mount Vindhyachal was continually growing in size due to taunting comments by the Sage Narada. So as to temper the vanity of the mountains, Sage Agastya and his family traveled to South India, via the Mount Vindhyachal. On their way, when the Vindhyas saw Sage Agastya, he bowed with respect and reverence, upon which Sage Agastya, jokingly asked if he would stay bowed and subdued with respect till the sage returned. The Vindhyas was truly benevolent and promised to not grow until the seer's return from the South. After passing through the mountain, sage Agastya told his wife, that they would never again cross over to the North side of mount Vindhyas.
Another reference is in the Mahabharata Book 10 in Sauptikaparva, section-12^[8] as the sage who gave Drona, the greatest of weapons, Brahmastra (used by both Arjuna and Ashwatthama at the end of the war).

Agastya's Hermitage and references in Valmiki's Ramayana

Agastya is mentioned most among all the existing Hindu texts possibly in the Ramayana. He is mentioned in the oldest and most original existing versions of the Ramayana (those by Sage Valmiki), as having his abode in the form of a hermitage in the Malaya Mountains, at more than one place. His main hermitage is placed by the epic somewhere in the western half of the Indian Ocean, further south of the so-called Malaya Mountains, amongst a series or chain of large islands and submerged mountains.^[9][10] His hermitage building there is supposedly eighty miles in both length and breadth, and again an astounding eighty miles in height as well, and adorned with inestimable amounts of gold, diamonds, and all other kinds of precious metals and stones.^[9][10]

Agastya Curses Indradyumna Maharaja

SB 8.4.6: Because Gajendra, King of the elephants, had been touched directly by the hands of the Supreme Personality of Godhead, he was immediately freed of all material ignorance and bondage. Thus he received the salvation of sārūpya-mukti, in which he achieved the same bodily features as the Lord, being dressed in yellow garments and possessing four hands.
SB 8.4.7: This Gajendra had formerly been a Vaiṣṇava and the king of the country known as Pāṇḍya, which is in the province of Draviḍa [South India]. In his previous life, he was known as Indradyumna Mahārāja.
SB 8.4.8: Indradyumna Mahārāja retired from family life and went to the Malaya Hills, where he had a small cottage for his āśrama. He wore matted locks on his head and always engaged in austerities. Once, while observing a vow of silence, he was fully engaged in the worship of the Lord and absorbed in the ecstasy of love of Godhead.
SB 8.4.9: While Indradyumna Mahārāja was engaged in ecstatic meditation, worshiping the Supreme Personality of Godhead, the great sage Agastya Muni arrived there, surrounded by his disciples. When the Muni saw that Mahārāja Indradyumna, who was sitting in a secluded place, remained silent and did not follow the etiquette of offering him a reception, he was very angry.
SB 8.4.10: Agastya Muni then spoke this curse against the King: This King Indradyumna is not at all gentle. Being low and uneducated, he has insulted a brāhmaṇa. May he therefore enter the region of darkness and receive the dull, dumb body of an elephant.
SB 8.4.11-12: Śukadeva Gosvāmī continued: My dear King, after Agastya Muni had thus cursed King Indradyumna, the Muni left that place along with his disciples. Since the King was a devotee, he accepted Agastya Muni's curse as welcome because it was the desire of the Supreme Personality of Godhead. Therefore, although in his next life he got the body of an elephant, because of devotional service he remembered how to worship and offer prayers to the Lord.
SB 8.4.13: Upon delivering the King of the elephants from the clutches of the crocodile, and from material existence, which resembles a crocodile, the Lord awarded him the status of sārūpya-mukti. In the presence of the Gandharvas, the Siddhas and the other demigods, who were praising the Lord for His wonderful transcendental activities, the Lord, sitting on the back of His carrier, Garuḍa, returned to His all-wonderful abode and took Gajendra with Him.

Parallels from Old Tamil traditions

Old Tamil literature contains several references to agam in the sense of ‘fort, palace or inner place’. (e.g.) agam ‘palace’ (Perun^.32.100)
aga-nagar ‘the inner city’ (Cil. 2.15.109; Man@i. 1.72)
aga-p-pa ‘inner fortification’ (Nar\. 14.4; Patir\.22.26; Cil.28.144)
aga-p-pa ‘matil-ul| uyar met|ai : high terrace inside the fort’ (Tivakaram 5.198)
matil-agam lit., ‘fortified house’; (Cil.2.14.69); the palace of the rulers of Kerala. A clear distinction is drawn in Old Tamil literature between those who ruled from inside the forts and those who served them, even though the expressions for either group have the same base aga-tt-u ‘in the house’. The rulers of the forts were known as: (e.g.) aga-tt-ar : ‘ (princes) of the palace’ (Kali. 25.3)
aga-tt-ar ‘ those inside the (impregnable) fortification’ (Kural| 745)
aga-tt-or ‘ those inside the fort’ (Pura. 28.11)
aga-tt-on\ ‘ he (king) inside the fort’ (Tol. III: 68.4, 69.5)
Those who served as palace or temple attendants were known as follows: (e.g.) aga-tt-at|imai, aga-t-ton@t|ar, aga-mp-at|iyar etc., (Tamil Lexicon). The palace or temple service was generally called: (e.g.) aga-p-pat|ai, aga-p-pan@i, aga-p-parivaram etc., (Tamil Lexicon). Another important set of Old Tamil expressions for palace and temple attendants is derived from the root culÈ ‘to surround’ > ulÈiyam ‘service, especially in palace or temple’, ulÈiyar ‘palace or temple servants’ (DEDR 2698 > 758). Cf. ulÈi, ulÈai ‘place' esp. about a king (DEDR 684) which also ultimately looks to culÈ ‘to surround, surrounding area’. Note the distinction between ul\ai-y-iruntan\ ‘minister of state, companion of the king’ and ul\ai-y-al|-an\ ‘attendant (in the palace)’ (Tamil Lexicon).^[11]

From Etymology to Recorded History

The critical link between Dravidian etymology and history is brought out by the following two sets of entries: DEDR 7: aga-m ‘inside, house, place’ aga-tt-u ‘within, inside the house’ aga-tt-an\ ‘one who is in, a householder’. C.W.Kathiraiver Pillai’s Dictionary (1910) (gloss in English added by Iravatham Mahadevan ):
aga-tt-i : (1) agattiya mun\ivan\ (‘Agastya, the sage’)
(2) ul|l|-irukkir\a-van\ (‘one who is in’)
(3) oru maram (‘Agasti grandiflora’).
Note how agatti in (1) and (3) get transformed to agasti in Indo-Aryan loanwords.^[11]

Agastya and the southern migration of the Velir

The story of the southern migration of the Velir from Dwaraka under the leadership of Agastya is narrated by Naccinarkkiniyar in his commentary on Tolkappiyam (payiram ; Porul|.34).
Agastya's legacy is associated with the Chengannur Temple in Kerala in South India, considered to be first built by Agasthya Muni, where he sat in meditation. Here Siva-Parvathy’s idols are worshiped in the same temple. One half of the temple is dedicated to Lord Siva and the other half behind Siva is dedicated to Goddess Parvathy. It is believed that They are available to Their devotees for worship, as husband and wife here. Interestingly it is believed that even today the idol of Parvathy has menstrual flow, though not regular. But if the priest observes blood (claimed to be tested true menstrual blood) in the 'odayaada' during 'nirmalya pooja', Parvathy's idol is removed and kept in a sanctum opposite to the temple within the premises and after a festival 'tripoottaraatu' (7 days) Her idol is placed back into the temple. The festival is celebrated only if Her menses occurs.

Vathapi legend

Another story has it that two demon brothers, Ilvala and Vathapi, used to kill Brahmins as a revenge in a special manner.Ilvala had once requested a Brahmin to bless him for getting a son as powerful as Indra, the king of gods. The Brahmin refused the request right away. That made the demon angry. He wanted to take revenge on all Brahmins because one of them refused to grant him his wish.
He had a younger brother by name Vatapi. Being demons, the two had special powers. They came up with a plan to take revenge on Brahmins. Ilvala would turn his brother into a goat. He would invite any passer-by, especially Brahmins, for a grand feast at his house. He would cut his brother, turned goat, into pieces and cook a delicacy with it. He would offer the guest this special meat dish.
After meal he would call his brother out, “Vatapi”. His brother would respond from the belly of the visitor and come out alive in one piece. In the process the guest would be killed. The two demons, later, would enjoy a curry made of human flesh. All the valuables in the possession of the visitor would go into their treasure.
Ilvala was so good at cooking that the smell of the food started attracting Brahmins around.They queued to have a taste of it.Anyone who went inside the eating place never came back and the brothers were intelligent enough to only allow one Brahmin to enter and eat at a time.Thus the numbers of Brahmins began to reduce.One day,Agastya happened to pass through.By the plan,as usual, one changed into a goat and the other disguised himself as a Brahmachari who invited Agastya to a meal. Agastya knew beforehand about the plan due to his immense Vedic powers, but he resolved to teach both a lesson. After the meal, Agastya simply rubbed his stomach saying Vathapi JeerNo bhava; literally may Vathapi be digested, while the other demon tried to bring his brother to life in vain. Agastya plainly informed the demon that his brother has been digested and could no longer be brought back to life.

Other facets of Agastya

Very ancient period before Agastya, on the period of "Abhisheka pandian", On the grace of lord Shiva (avatar) "Sundharanandhar" is a first siddhar in world. Those incident (Thiruvilaiyadal) was held in Madurai. He is avatar of Lord Shiva explain to the people about meaning of "Siddhas" and also he explained human body is control by "Pancha boodham". Agastya is considered as the first and foremost Siddha. He is considered the guru of many other Siddhas. He is also called Kurumuni, meaning short (kuru) saint (muni). He made contributions to the field of Medicine and Astrology - especially Nadi astrology. He is said^{[Tamil sidhhars]} to have lived for over 5000 years, and that one of his medicinal preparations, Boopathi Kuligai, is so powerful that it can even bring the dead back to life. Two of his students and disciples were Therayar and Tholkappiar.
Another story about him is that once when the great sage accompanied by his beloved royal wife were wandering through forests, she fainted due to the humidity and hot conditions prevailing in the south. She was royal, hence not exposed to hard conditions. By seeing this the great sage became angry and prepared to punish the Sun God. The sun god immediately, frightened, appeared before Agastya and presented him with umbrella and chappals (foot wear).

Unity of Vishnu and Shiva

At a Saivite temple named Kutralam, formerly a Vishnu temple, in Tamil Nadu, Agastya, in one legend, was refused entry. He then appeared as a Vaishnavite devotee and is said to have miraculously converted the image to a Shiva linga.^[12] A symbolic meaning of this conversion is to show that Vishnu and Shiva are different aspects of the one and same God.

Sage Agastya in Akilam

According to Akilattirattu Ammanai, the religious book of Ayyavazhi, Agastya was created from the mind of Lord Shiva in order to offer boons to Kaliyan (See:Boons offered to Kaliyan). As per the order of Siva, Agastya offered many boons including all worldly knowledge to him. Therefore, as per Ayyavazhi, in the Kali Yuga, all the knowledge, including the basic formulae and forms of modern scientific technologies came from Agastya.

Certain important Stotrams

• The Lalita sahasranama, which describes the 1000 names of the Goddess Lalita (known commonly as Dākshāyani, Pārvatī or Durgā), was first revealed to the world when Hayagrīva, a manifestation of Viṣṇu, taught the same to Agastya.
• Agastya is progenitor of the Āditya Hṛdayam, a hymn to Sūrya taught to Rāma just before Rāma's battle against Rāvaṇa.
• Agastya also composed Saraswati Stotram.

Contrast between Northern and Southern Traditions

Agastya Legend

The Notable differences between the Northern (Indo Aryan ) and Southern(Dravidian-Tamil) traditions relating to the Agastya legend can now be set forth in the form of a table:
−

Northern(Indo Aryan) Traditions	Southern(Dravidian Tamil) Traditions
Migrates from North to South	Migrates from North to South
Kills the Rakshasas	Clears the Forest
Promotes Vedic Aryanism	Promotes agriculture and Irrigation.
Leader of Brahman colonists	Leader of the Velir Clan
Indo-Aryan or Sanskrit Speaker(implicit in the claim of Northern Extration and Aryan leadership)	The greatest exponent of Tamil Language;author of the earliest Tamil grammar
Has no definite historical Context.	Linked to the Indian Historical Tradition of (a)Ventar-Velir-Velalar hierarchy of Tamil Sangam Polity (b)Dravidian ruling classes claiming descend from a pitcher (c)Yadavas,and (through them) the Andha-Kura-Vrishni-Bhoja tribes of the Mahabharata Age

Comparison between Northern and Southern Traditions

The Comparison between the Two Traditions shows that the Northern Tradition is basically a historical,and is nothing more than a collection of incredible fables and myths dimly remembered from a very remote past with which those who recorded the tradition had lost living contact.On the contrary the Southern tradition rings much truer and appears to be a down to earth account of a historical event,namely the mass migration to the South of the Velir who are identified as part of living tradition at the time of the cankam polity described in the earliest Tamil works

The fact of Agastya's leadership of Velir clan

The fact of Agastya's leadership of Velir clan rules out the possibility that he was even in origin an Indo-Aryan speaker. The Velir-Velar-Velalar groups constituted the ruling and the land-owning classes in the Tamil country since the beginning of recorded history and betray no trace whatever of an indo-Aryan linguistic ancestry. The Tamil Society had of cource under the religious and cultural influences of the North even before the beginning of the Cankam Age but had maintained its linguistic identity.From what we now know of the linguistic prehistory of India,it is more plausible to assume that the Yadavas were the Aryanised descendants of an original Non-Aryan people that to consider the Tamil Velir as the later offshoot of the indo-Aryan speaking Yadavas.The Agastya legend itself can be re-interpreted as Non-Aryan and Dravidian even in origin and pertaining to the Pre-Vedic Proto-historical period in the North.^[13]

Martial arts

Agastya is regarded as the founder and patron saint of southern kalaripayat. Shiva's son Murugan is said to have taught the art to Agastya who then wrote treatises on it and passed it on to other siddhar. Dravidian siddha medicine (siddha vaidyam) taught to kalaripayat practitioners is also attributed to the sage Agastya



IN TAMIL

அகத்தியர் அபய முத்திரை, கமண்டலத்துடன் அகத்திய முனி தமிழ்: அகத்தியர் இடம்: லோபமுத்திரை

அகத்தியர்( தெலுங்கு:అగస్త్య, கன்னடம்:ಅಗಸ್ತ್ಯ, சமசுகிருதம்:अगस्त्य, மலாய்: Anggasta, தாய்: Akkhot) என்பவர் சப்தரிஷிகளில் ஒருவராகவும், சித்தர்களில் முதன்மையானவராகவும் அறியப்பெறுகிறார். இவர் சிவபெருமானின் திருமணத்தினை காண அனைவரும் வடதிசைக்கு வந்தமையால், தென்திசைக்கு பயனப்பட்டு அதை சமன்செய்ததாகவும், சிவசக்தி திருமணத்தினை தமிழகத்திலிருந்து கண்டவராகவும், தமிழை சிவபெருமானிடமிருந்து கற்றவராகவும் அறியப்பெறுகிறார்.^[1] இவரே அகத்தியம் எனும் முதல் தமிழிலக்கண நூலை எழுதியவர். இந்நூல் கிடைக்கப்பெறவில்லை. தொல்காப்பயத்தை எழுதிய தொல்காப்பியனார், இவருடைய சீடராக அறியப்பெறுகிறார்.
மேலும் அகத்தியர், இந்துக் கடவுள்களைப் போல தீயவர்களை அடக்கியதாகவும், இராவணை வென்றவராகவும் அறியப்பெறுகிறார்.

தலைச்சங்க அகத்தியர்

முச்சங்கம் பற்றிய வரலாற்றில் தலைச்சங்கப் புலவராக விளங்கியவர்.

அகத்தியம் என்னும் நூலை எழுதியவர். காலத்தால் தொல்காப்பியருக்கு முந்தியவர்.

கம்பர் கருத்து

தொடர்புள்ள கம்பராமாயண மூலம்

என்றுமுள தென்றமிழ் இயம்பி இசை கொண்டான் - 47

நீண்ட தமிழால் உலகை நேமியின் அளந்தான் -36

தழற்புரை சுடர்கடவுள் தந்த தமிழ் தந்தான். 41

கடலெல்லாம் உண்டு அவர்கள் பின்னர் உமிழ்க என்றலும் உமிழ்ந்தான் - 37

வாதாபிகன் வன்மைக் காயம் இனிது உண்டு அலகின் ஆரிடர் களைசைந்தான் - 38

விந்தம் எனும் விண் தோய் நாகம் அது நாகம் உற, நாகம் என நின்றான். 39

வடாது திசை மேல்நாள் நீசம் உற, வானின் நெடு மா மலயம் நேரா, ஈசன் நிகர் ஆய், உலகு சீர் பெற இருந்தான். 40

குண்டிகையினில், பொரு இல், காவிரி கொணர்ந்தான். 46

முப்புரம் எரித்த தனி மொய்க் கணையும், நல்கினான். 56

சிறப்புத் தொடர்கள்

• தமிழ் முனிவன் (தமிழ் இலக்கணம் அருளியதால்)
• மாதவ முனிவன் (அதிக தவம் செய்ததால்)
• மாமுனி (பெரிய முனிவர் என்ற பொருளில்)
• குறுமுனி (குட்டையான உருவமைப்பு)
• திருமுனி (உயர்வுக்குரியவர்)
• முதல் சித்தர் (18 சித்தர்களில் முதன்மையானவர்)
• பொதியில் முனிவன் (பொதிகை மலையில் வாழ்ந்தவர்)
• அமரமுனிவன் (இன்றுவரை பேசப்படும் முனிவர் என்ற பொருளில்)
• பொதியவரை முனிவன் (பொதிகைமலை)
• குடமுனி (குடத்தில் பிறந்தவர்)

சித்த மருத்துவ அகத்தியர்

தமிழுக்கான முனிவர் என்றும், சித்த மருத்துவமுறைகளை வழங்கிய முனிவர் என்றும் அகத்திய முனிவர் குறிப்பிடப்படுகிறார்.

இவரது பாடல்களில் பயின்றுவந்துள்ள சொற்கள் இவரைப் பதினாறாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிற்பட்டவர் என்பதைத் தெரிவிக்கின்றன.

வரலாறு

• சித்தராய் விளங்கிய அகத்தியரை பற்றிய "அகத்தியர் காவியம் பன்னிரெண்டாயிரம்" வாயிலாக சில கருத்துக்களை மட்டுமே தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அகத்தியர் அனந்தசயனம் என்ற திருவனந்தபுரத்தில் சமாதியடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஒரு சிலர் அவர் கும்பகோணத்தில் உள்ள கும்பேசுவரர் கோவிலில் சமாதி கொண்டிருப்பதாகக் கூறுகின்றனர்.

• தூங்கெயிலெறிந்த தொடித்தோட் செம்பியன் காலத்தில் காவிரி பூம்பட்டிணத்தில் இந்திர விழாவை எடுப்பித்தார் அகத்தியர்.

• புதுச்சேரிக்கு அருகிலுள்ள ‘உழவர் கரை’யில் ஆசிரமம் அமைத்து வேதபுரி பல்கலைக் கழகத்தில் தமிழை போதித்தார். எனவே அவர் தங்கியிருந்த பகுதி ‘அகத்தீஸ்வரம்’ என்று அழைக்கப்பட்டு அங்கு பெரிய சிவாலயம் கட்டப்பட்டது. அதனை அகத்தீஸ்வரமுடையார் ஆலயம் என்றும் கூறுகின்றனர்.

அகத்தியரின் சிறப்புகள்

அகத்தியர் தோற்றம் பற்றியும் சிறப்புச் செயல்கள் பற்றியும் பல கதைகள் உள்ளன.

• தாரகன் முதலிய அரக்கர்கள் உலகை வருத்த, அவர்களை அழிக்க இந்திரன், வாயு, அக்கினி ஆகியோர் பூமிக்கு வந்தார்கள். இவர்களைக் கண்ட அசுரர்களோ கடலுக்குள் ஒளிந்தார்கள். இந்திரனின் யோசனைப்படி அக்கினி வாயுவுடன் கூடி பூமியில் விழுந்து அகத்தியராய் அவதரித்தார் என்றும், மிர்திரர் குடத்திலிட்ட வீரியத்திலிருந்து அகத்தியரும், வருணன் தண்ணீரிலிட்ட வீரியத்திலிருந்து வசிஷ்டரும் அவதரித்தனர் என்றும் பலவாறான கருத்துகள் நிலவுகின்றன. குடத்திலிருந்து தோன்றியமையால் அகத்தியர் குடமுனி, கும்பயோகி என்னும் பெயர்களைப் பெற்றார் எனக் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு பிறவி பெற்ற அகத்தியர், இந்திரன் வேண்டுகோளுக்கிணங்க சமுத்திர நீர் முழுவதையும் குடித்து விட, இந்திரன் அசுரர்களை அழித்தார். அதன்பின் நீரை மீண்டும் கடலுள் விடுவித்தார் அகத்தியர்.

• அகத்தியர் நீரின் மேல் படுத்தபடியே பன்னிரெண்டாண்டுகள் கடுந்தவமியற்றி அரிய சக்திகளை (ஆற்றல்களைப்) பெற்றார்.

• அகத்தியர் தம் முன்னோர்களுக்காக விதர்ப்ப நாட்டை அடைந்து அவ்வரசன் மகள் உலோபமுத்திரையை மணந்து தென்புலத்தார் கடனை தீர்த்தார்.

• கைலையில் நடந்த சிவபெருமான் திருமணத்தின் போது வடதிசை தாழ்ந்து தென்திசை உயர, அகத்தியரை தென் திசைக்கு செல்லுமாறு சிவபெருமான் கட்டளையிட்டார். இதனால் தெற்கே மேருமலை நோக்கிப் பயணித்தார் அகத்தியர். மேருமலைக்கு செல்ல வழிவிடாமல் நின்ற விந்தியமலை, அகத்தியரைக் கண்டதும் பணிந்து தாழ்ந்து நின்றது. தான் தென் திசை சென்று வரும் வரையில் பணிந்து இருப்பாயாக என்று அதனிடம் கூறிச் சென்ற அகத்தியர், மீண்டும் வடதிசை செல்லாதிருந்தார். ஆதலால் விந்திய மலையும் அதன் பின் உயரவில்லை எனக்கூறப்படுகிறது.

• தென் திசைக்கு வந்த அகத்தியர் பொதிகை மலையில் தங்கி முருகக் கடவுளின் ஆணைப்படி அகத்தியம் என்னும் நூலை இயற்றினார்.

• இராமபிரானுக்கு சிவகீதையை போதித்தவர் அகத்தியர்

• சிவ பூசை செய்வதற்காக கமண்டலத்தில் அகத்தியர் கொண்டு வந்த கங்கை நீரை விநாயகர் காகமாக உருக் கொண்டு சாய்த்துவிட கமண்டலத்திலிருந்து வழிந்து ஓடிய நீரே காவிரி ஆறு ஆனது.

• இலங்கை மன்னர் இராவணனை தம் இசை திறத்தால் வென்றார் அகத்தியர்.

• அகத்தியர் இந்திரன் சபைக்கு சென்றபோது இந்திரன் ஊர்வசியை நடனமாட செய்தான். ஊர்வசி இந்திரன் மகன் சயந்தனிடம் கொண்ட காதலால் தன்னிலை மறந்தாள். அதனால் அகத்தியர் சயந்தனையும் ஊர்வசியையும் பூமியில் பிறக்கும்படி சபித்தார்.

• வாதாபி, வில்வளவன் என்னும் அரக்கர் இருவரில் வில்வளவன் வேதியர் உருக்கொண்டு வழியில் செல்லும் வேதியர், முனிவர் முதலானோரை விருந்திற்கு அழைத்து வாதாபியைக் கறியாய்ச் சமைத்துப் படைத்து, வாதாபியை திரும்ப அழைக்க; அவன் அவர்கள் வயிற்றைக் கிழித்து வெளியே வருவதால் அவர்கள் இறந்து போவார்கள். முனிவர்கள் இதனை அகத்தியரிடம் முறையிடவே, அகத்தியர் அவர்களிடம் விருந்து உண்ண சென்றார். வில்வளவன் உணவு படைத்துவிட்டு அகத்தியர் வயிற்றிலிருக்கும் வாதாபியை கூப்பிட அகத்தியர் “வாதாபே ஜீர்ணோ பவ” என்று வயிற்றைத் தடவ வாதாபி இறந்தான். நிலமையை அறிந்த வில்வளவன் அகத்தியரிடம் மன்னிப்பு கோரினான்.

இவை போல் அகத்தியரைக் குறித்து புராணங்களில் உள்ள கதைகள் பற்பல.

சித்த வைத்தியம்

அகத்திய மாமுனி சித்த வைத்தியத்திற்கு செய்த பணி அளவிடற்கரியது. பல நோய்களுக்கும் மருத்துவ சந்தேகங்களுக்கும் சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தெளிவாக விளக்கம் கொடுத்துள்ளார். அகத்தியர் பெயரில் வெளியாகியுள்ள சமரச நிலை ஞானம் என்னும் நூலில் உடம்பில் உள்ள முக்கியமான நரம்பு முடிச்சுகள் பற்றிய விளக்கம் காணப்படுகிறது. அகத்தியர் ஐந்து சாஸ்திரங்கள் என்னும் நூலில், பதினெட்டு வகையான மனநோய் பற்றியும் அதற்குரிய மருத்துவம் பற்றியும் விளக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அகத்தியர் அஷ்ட மாசத்தில் குழந்தைகளுக்கு ஏற்படும் தோஷங்கள் பற்றி கூறியுள்ளார்.

அகத்தியர் எழுதிய நூல்கள்

அகத்தியர் எழுதிய நூலகளின் பட்டியல் தனிக்கட்டுரை: அகத்திய நூல்கள்
அகத்தியர் எழுதிய நூல்களில் கிடைத்தவை:

1. அகத்தியர் வெண்பா
2. அகத்தியர் வைத்தியக் கொம்மி
3. அகத்தியர் வைத்திய ரத்னாகரம்
4. அகத்தியர் வைத்தியக் கண்ணாடி
5. அகத்தியர் வைத்தியம் 1500
6. அகத்தியர் வைத்திய சிந்தாமணி
7. அகத்தியர் கர்ப்பசூத்திரம்
8. அகத்தியர் ஆயுள் வேத பாஷ்யம்
9. அகத்தியர் வைத்தியம் 4600
10. அகத்தியர் செந்தூரம் 300
11. அகத்தியர் மணி 4000
12. அகத்தியர் வைத்திய நூல் பெருந்திரட்டு
13. அகத்தியர் பஸ்மம் 200
14. அகத்தியர் நாடி சாஸ்திரம்
15. அகத்தியர் பக்ஷணி
16. அகத்தியர் கரிசில் பஸ்யம் 200
17. சிவசாலம்
18. சக்தி சாலம்
19. சண்முக சாலம்
20. ஆறெழுத்தந்தாதி
21. காம வியாபகம்
22. விதி நூண் மூவகை காண்டம்
23. அகத்தியர் பூசாவிதி
24. அகத்தியர் சூத்திரம் 30

போன்ற நூல்களை இவர் எழுதியதாகக் கூறப்படுகிறது. மேலும்

1. அகத்திய ஞானம் என்னும் அகத்தியம் என்னும் ஐந்திலக்கணம்
2. அகத்திய சம்ஹிதை என்னும் வடமொழி வைத்திய நூலும் இவரால் செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

அகத்தியர் பெருமானின் பூசை முறைகள்

தேகசுத்தியுடன் அழகிய சிறு பலகையில் மஞ்சள் இட்டு மெழுகி, பக்தியுடன் கோலமிட்டு, அம்மஞ்சள் பலகையின் மேல் சுவாமிகளின் படத்தை வைத்து, அதற்கு முன்பு மஞ்சள், குங்கும திலகமிட்டு அலங்கரிக்கப்பட்ட குத்துவிளக்கில் இரு முக தீபம் ஏற்றி வைக்க வேண்டும். படத்தின் முன்பாக பித்தளை அல்லது செம்பு அல்லது வெள்ளியினால் செய்யப்பட்ட உருண்டையான செம்பில் சுத்தமான தண்ணீரை நிரப்பி வைக்க வேண்டும்.
பின் பின்வரும் சித்தரின் தியானச் செய்யுளை கண்மூடி மனதார கூற வேண்டும்

தியானச் செய்யுள்

ஐந்திலக்கணம் தந்த அகத்தியரே

சித்த வேட்கை கொண்ட சிவ யோகியே

கடலுண்ட காருண்யரே

கும்பமுனி குருவே சரணம் சரணம்

பிறகு பின்வரும் பதினாறு போற்றிகளை சொல்லி வில்வம், துளசி, கதிர்பச்சை, விபூதி பச்சை போன்ற பச்சிலைகளைக் கொண்டு அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

பதினாறு போற்றிகள்

1. தேவாதி தேவர்களைக் காத்தவரே போற்றி!
2. சிவசக்தி திருமண தரிசனம் கண்டவரே போற்றி!
3. தென் திசை, வடதிசையைச் சமப்படுத்தியவரே போற்றி!
4. விந்திய மலையின் அகந்தையை போக்கியவரே போற்றி!
5. கும்பத்திலுதித்தக் குறு முனியே போற்றி!
6. சித்த வைத்திய சிகரமே போற்றி!
7. சுவேதனின் சாபம் தீர்த்தவரே போற்றி!
8. இசைஞான ஜோதியே போற்றி!
9. உலோப முத்திரையின் பதியே போற்றி!
10. காவேரி தந்த கருணையே போற்றி!
11. அகத்தியம் தந்த அருளே போற்றி!
12. இராமபிரானுக்கு சிவ கீதையருளியவரே போற்றி!
13. அசுராசுரர்களை அழித்தவரே போற்றி!
14. அரும் மருந்துகளை அறிந்தவரே போற்றி!
15. இசையால் இராவணனை வென்றவரே போற்றி!
16. இன்னல்கள் போக்கி இன்பம் தரும் அகத்திய பெருமானே போற்றி! போற்றி!

நிவேதனம்

இளம் பச்சை நிற வஸ்திரம் அணிவித்து, பஞ்சாமிர்தம், பழங்கள், சர்க்கரைப்பொங்கல், இளநீர் போன்றவற்றுடன் புதன்கிழமை பூசை செய்யவும். நிறைவாக “ஓம் ஸ்ரீம் அகத்திய முனிவரே போற்றி!” என்று 108 முறை சொல்லி ஆராதனை செய்ய வேண்டும்.

அகத்திய முனிவரின் பூசா பலன்கள்

1. இசையிலும் கவிதையிலும் மேன்மையுண்டாகும்.
2. கல்வித்தடை நீங்கும்.
3. புதன் பகவானால் உண்டான தோஷம் நீங்கும்.
4. முன்வினை பாவங்கள் அகலும்.
5. பித்ருசாபம் நீங்கி அவர்களின் ஆசி கிடைக்கும்.
6. பேரும், புகழும், மதிப்பும் தேடி வரும்.
7. பூர்விக சொத்துக்கள் கிடைக்கும்.
8. சகலவிதமான நோய்களும் தீரும்.
9. குடும்பத்தில் ஒற்றுமை உண்டாகும்.

இவற்றையும் பார்க்கவும்

• அகத்தியமலை
• அகத்தியமலை உயிரிக்கோளம்

மருத்துவ அகத்தியர் பற்றிய செய்திகளுக்கு ஆதாரம்

• அகத்திய முனிவர் குறித்து ஈகரை இணையதளத்தில் வெளியான கட்டுரை
• அகத்தியர் பூரண சூத்திரம் - 216 மின்னூல்